Jest taki cios,

po którym myślisz,

że nie żyjesz 

a jednak nadal chodzisz i oddychasz

jesz i pijesz,

ale w środku

jesteś jak śliwka,

która dla czyjejś okrutnej zabawy

musi wielokrotnie spaść z tego samego drzewa

sina od słów gestów i zaniechań

sina od zdrady i kłamstw

kielich goryczy

ale trwają te trzy: Wiara Nadzieja i Miłość

surowa lekcja,

że kochany człowiek nie jest moim życiem

Kocham pomimo

Ufam

 

 

 

zachwyca mnie piękno ludzkich dążeń

zachwyca iskra pasji w oku

różnorodność ludzkiej urody

energia tańca i bujanie w obłokach na huśtawce

naucz mnie proszę kochać Ciebie

naucz mnie proszę kochać samą siebie

naucz mnie proszę kochać człowieka i naucz mnie tej czujności, aby nie zostać porwaną przez jego manowce

naucz mnie, że ważna jest droga

żebym szła potykając się czasem o własne błędy, ale nigdy nie ustawała

abym nigdy nie przestała kochać Życia

Taniec SoulBody Event 17-08-2019

 

 

Burza

Gdy rozdziera się czarna zasłona nieba

wypatruję usilnie Ciebie przez świetlistą ranę

myślę o burzach przechodzących przez moje życie

przez mój dzień, mój wieczór

spaceruję w ulewie odmawiając cicho różaniec

jestem pewna, że przejdziemy i to

z Tobą

Pastele olejne, inspiracja twórczością Van Gogha, Moneta i Chagalla 🙂 IMPRESJONIZM RULEZ! ?

Marzenie o polskim morzu spelnione

i o lekkiej jak piórko podróży pociągiem

i o spotkaniu dawno nie widzianych osób

i o długich spacerach brzegiem morza

i o dotarciu rowerem do miejsca, gdzie zaczyna się Polska

i o zupie rybnej

i o rozmowach i milczeniu

o zwykłym odpoczynku

o winie szumiącym w glowie

Perspektywa piasku, ziarenek jasnych i ciemnych i tych zupełnie czarnych. Przesypują się między palcami

niekiedy uwierają i zgrzytają w utartych trybikach

Wierność pomimo

wierność bo

wiara że

nadzieja jak niewyczerpalne źródło ożywczej wody

a nade wszystko miłość, która wszystko przetrzyma

 

 

Wdzięczność:

Żanetce Migo za rozbudzenie pasji rysowania/malowania.

Piotrkowi za zdjęcie do portretu.

twórcy ołówka, że bardzo trudno złamać grafit 😉

I panu z obsługi pociągu za pochlebne słowa odnośnie mojego bazgrolenia

także załodze i zaopatrzeniu wagonu WARS za przepyszną zupkę groszkowo-szparagową

i Martinkowi za puszczenie mnie na tydzień babskich wakacji nad ukochanym morzem ?

Serce skacze z radosci i wspomnienia dławią wzruszeniem gardło. Widzę dworcowe szyldy: GDAŃSK , za chwilę SOPOT a na koniec GDYNIA.

A na dodatek za kilka minut wskoczę w ramiona dawno nie widzianych przyjaciół!

Przygoda, przygoda każdej chwili szkooodaaa?

 

Bardzo mi smutno bez ciebie

w ulewnych strugach deszczu

za zasloną powietrza

ten sam wiatr owiewa twoje i moje wlosy

to samo słońce i ten sam księżyc

Bezsenność

ucisk serca

uparty lot myśli wokół ciebie

mea culpa

tua culpa

nie sądziłam że to aż tak boli

wiem, że kiedyś

wiem, że nieustannie

być może w tym samym czasie i ty…

Czytam twój wpis o cierpieniu i bezgłośnie powtarzam ci ze tęsknię

czy słyszysz?

tysiące razy chce ci napisać ze tęsknię, ale wiem że nie powinnam

daje ci odpocząć

a w myślach uparcie przychodzę pod twoje drzwi

żeby tylko chociaż…

nie sądziłam że aż tak

jestem wciąż tą samą osobą

nie chciej powrotu do mnie sprzed

pozwól na czas, w którym sprawdzam kim jestem

tak trzeba

 

 

 

ja słowo

Ty słowo

wymiana

cieknie fosa słów

cegły zdań

beton niezrozumienia

codzienne, odświętne, wyżej,

miłe, ostre, łagodne, pochlebne, z uśmiechem, ze złością, jeszcze wyżej, hej!

tu będzie łuk sklepienia, tam kolczasta pnąca róża

jedno na drugie, jedno na drugie, piętrzą się pod sufit nieboskłonu

sztuczna fasada

słabe rusztowanie

jeden kopniak i wszystko się rozsypuje

bolisz, bo kocham

bolę, bo kochasz

 

 

 

 

a więc tak wygląda odpowiedź na moje wieloletnie modlitwy

etap 1

dezintegracja osobowości

dźwięczna, mocna łyżeczka zatacza koło i wprawia w ruch nieżywe wody mojego życia

dom wstydzi się komina i z bojaźnią i drżeniem spostrzega jak

latami upychane po kątach bzdury wylatują przez otwarte na ościerz okna

wiruje w szalonym tańcu żółta kanapa

zielony wazon z polnymi kwiatami eksploduje pod baldachem bieli

nic nie będzie już takie samo

gdy wejdzie nowe

godzę się na chaos

zanim nastąpi cisza dnia siódmego

po wypłoszeniu nagroszego z lęków